Η ζωή ενός ταμία

Μετά από ένα πολύ μικρό διάστημα απουσίας αποφάσισα να ξανακάνω κανά post! Είναι δεδομένο πως οι περισσότεροι έχουν παρατήσει τα blog τους και έχουν στραφεί σε facebook, Buzz κτλ (όπως και εγώ), αλλά λέω να κάνω τη διαφορά πάλι.

Πολλά και διάφορα έχουν συμβεί στη ζωή μου από τότε που σήκωσα το τελευταίο μου ποστ, αλλά θα αναφερθώ στο παρόν, το οποίο με βρίσκει να είμαι ταμίας σε στρατιωτικό πρατήριο! Γενικότερα μια ζωή σιχαινόμουν αυτό που συμβαίνει στα ταμεία των super market, όπου απλά πάντα θα βρίσκεται κάποιος να σου κλέψει τη σειρά σου, ή να μουρμουρίζει κοιτώντας τα λίγα πράγματα που έχεις στο καλαθάκι σου πως θα ήταν προτιμότερο να του παραχωρήσεις τη σειρά σου κτλ. Όπως στο αστικό λεωφορείο ένα πράμα, όπου αντίστοιχα σε κοιτάνε επίμονα οι γιαγιάδες, βαριαναστενάζουν και σιγομουρμουρίζουν μέχρι να σηκωθείς από τη θέση σου για να καθίσουν, λες και πάντα επειδή είσαι νεότερος είναι αυτονόητο πως είσαι ξεκούραστος, δεν έχεις πρόβλημα με τη μέση σου και τα ρέστα! Γενικά το πρόβλημά μου είναι πως δεν έχει ο κόσμος υπομονή στην ουρά και κάποιοι χάνουν την ψυχραιμία τους. Ε, λοιπόν, τώρα πλέον το ζω αυτό κάθε μέρα από τη θέση του ταμία και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό καθώς το πρατήριο έχει μονίμως μεγάλες ουρές στο μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι πως ο μέσος όρος ηλικίας των πελατών είναι ΠΟΛΥ μεγάλος μιας και οι περισσότεροι που ψωνίζουν είναι απόστρατοι που προφανώς έχουν την ανάγκη να βρίσκονται σε "στρατιωτικό περιβάλλον" και γι αυτό προτιμούν το πρατήριο από το super market της γειτονίας τους ας πούμε. Συνεπώς πολλοί από αυτούς έχουν τις ιδιοτροπίες τους και τα κουσούρια τους και η εύκολη λύση είναι τα βγάλουν στους ταμίες. Η αλήθεια είναι πως έχω ακούσει εκατοντάδες ιστορίες μέχρι σήμερα, καθώς και παράπονα για τις διαρκώς αυξανόμενες τιμές των προϊόντων, θεωρίες για την οικονομική κρίση και πολλά άλλα καλά!

Το πιο διασκεδαστικό όμως είναι να παρατηρείς την στρατηγική που έχει ο κάθε πελάτης. Και εννοώ τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τα ψώνια τους όταν έρχονται να πληρώσουν στο ταμείο. Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι που θέλουν όντως να επιταχύνουν τη διαδικασία βοηθώντας παράλληλα και τον ταμία και το πετυχαίνουν δημιουργώντας ομάδες όμοιων αντικειμένων. Τα βγάζουν λοιπόν ανά κατηγορίες και τα απλώνουν πάνω στον πάγκο και ακόμα πιο συμπαθείς μου είναι αυτοί που μου λένε και τον αριθμό των ίδιων προϊόντων. Πχ. "Έχουμε 10 lacta, 32 sprite, 243 αυγά kinder" κτλ. Υπάρχουν άλλοι, όπως καλή ώρα ένας παππούλης που έρχεται κάθε μέρα και κοιτώντας το καροτσάκι του διαπιστώνω στην πράξη τον ορισμό της απόλυτης συμμετρίας. 20 μπουκάλια μπύρας παρατεταγμένα αυστηρά σε 5 τετράδες, έτσι ώστε να μη χρειάζεται να τις βγάλει από το καροτσάκι και να μου είναι πιο εύκολο να μετρήσω στις μπύρες πριν τις χτυπήσω. Το μεγαλύτερο σπάσιμο είναι να μου φέρνουν καλαθάκια που τα βάζουν πάνω στον πάγκο χωρίς να αδειάζουν το περιεχόμενο, πράγμα που πρέπει να κάνω εγώ. Ακόμα χειρότερα είναι όταν έρχονται με γεμάτα καρότσια και αραδιάζουν τα προϊόντα στον πάγκο χωρίς όμως να έχουν κάποιον για βοήθεια να τα βάζει σε σακούλες κατά τη διάρκεια που εγώ χτυπάω τις τιμές τους. Αποτέλεσμα αυτού είναι να μαζεύονται στοίβες από πράγματα πάνω στον πάγκο και πολύ συχνά να πέφτουν κάτω μπουκάλια και να σπάνε, να ανοίγουν γιαούρτια, αλεύρια κτλ. Μέχρι εσύ να τα μαζέψεις, να σκουπίσεις και να σφουγγαρίσεις μαζεύεται ουρά, αρχίζουν οι μουρμούρες και σου σπάνε τα νεύρα!

Ωστόσο, αν και προφανώς έχει πολλές ενοχλητικές στιγμές η δουλειά στο ταμείο, έχει το θετικό ότι έρχεσαι σε επαφή με πολύ κόσμο κάθε μέρα. Πολλούς τους μαθαίνεις και σε μαθαίνουν, ακούς και μια καλημέρα, λες και 2 κουβέντες. Άλλοι βεβαίως επιλέγουν να σε αγνοούν ακόμα και αν τους πεις καλημέρα. Όπως και να χει, έχει πάντα δράση και αυτό είναι καλό. Συν του ότι παίζει πάντα ροκιές στο background!

Μέχρι να λήξει η απόσπασή μου θα έχω σίγουρα την ευκαιρία να διηγηθώ καμμιά ιστορία από το πρατήριο! Θα επανέλθω με τα μουσικά μου όμως νέα σύντομα σε νέο post, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε!