Mουσικά Nέα

Δεν έχω παράπονο, τις τελευταίες μέρες υπάρχει μουσική δράση στη ζωή μου! Τι καλύτερο δηλαδή? Καταρχήν, το πιο σημαντικό, μετά από πολύ ψάξιμο και αρκετές δοκιμές κατέληξα στην αγορά αυτού εδώ του 4χορδου ηλεκτρικού μπάσου.

Είμαι πολύ ευχαριστημένος από το νέο μου όργανο όχι μόνο γιατί παίζει καλά, αλλά κυρίως γιατί μου άνοιξε την όρεξη για μουσική. Έτσι λοιπόν μετά από καιρό ξαναμπήκα στο τρυπάκι να βγάζω τραγούδια, να κάνω ασκήσεις, να αυτοσχεδιάζω σε backing tracks και κυρίως να δίνω βάση στις μπασογραμμές τραγουδιών που ακούω. Στο μπάσσο κινούμαι περισσότερο σε funk προσανατολισμούς, άλλωστε αυτός ήταν ο λόγος που ξεκίνησα να παίζω. Δε θυμάμαι αν το έχω αναφέρει σε προηγούμενο ποστ αλλά ένα μερίδιο ευθύνης το έχει αυτή εδώ η κυρία.

Κατά τ' άλλα Σεπτέμβριος πλέον και έχει πολλά ενδιαφέροντα live στην πόλη μας. 2 από αυτά που παρακολούθησα ήταν αυτό των Porcupine Tree και των Prodigy. Το πρώτο έγινε στο Principal και ήταν καταπληκτικό. Η μπάντα έπαιξε άψογα, ήταν άριστοι επαγγελματίες, είχαν καθαρό ήχο και γενικά η διοργάνωση ήταν εξαιρετική. Μοναδικό αρνητικό, το γεγονός ότι το Principal ήταν σαν θερμοκήπιο και ο εξαερισμός ήταν ανύπαρκτος(?) με αποτέλεσμα να δυσφορεί ο κόσμος από την πολλή ζέστη και κάπνα. Ωστόσο, κατ' εμέ είναι το καλύτερο μαγαζί που διαθέτουμε για να φιλοξενεί τέτοια live, αλλά for god's sake ΟΧΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ! Πάντως οι Porcupine Tree είναι μια μπάντα που αξίζει να τη δει κάποιος ζωντανά και θα χαρώ να τους δω και τρίτη φορά άμα ξαναέρθουν.

Χθες πήγα και στο άλλο live που ανέφερα, στους Prodigy. Γενικά δεν έχω καμμιά σχέση με δαύτους, πέρα από το ότι μου θυμίζουν την εποχή της καρέκλας που ήταν στη μόδα όταν ήμουν αμούστακο αγόρι και από 2-3 τραγούδια που μου αρέσουν και η αλήθεια είναι πως δε θα πήγαινα αν δεν είχα free pass. Οι Prodigy λοιπόν έπαιξαν στο ναό του μπάσκετ, στο PAOK sports arena! Ωραίο και γνώριμο μέρος, αν και δεν ενδείκνυται για συναυλίες νομίζω καθώς ο ήχος είναι σα να βγαίνει από πηγάδι. Τουλάχιστον αυτό συνέβη και τις 2 φορές που πήγα να δω συναυλία εκεί. Να μην πολυλογώ οι Prodigy δε μου άρεσαν και αυτό γιατί δεν είχαν ωραίο ήχο, φωτισμό και επιπλέον έπεσε το ξύλο της αρκούδας. Βασικά το τελευταίο είναι ο λόγος για τον οποίο πας να δεις τους Prodigy, αλλά κάπου εκεί κατάλαβα πως μεγάλωσα για τέτοια. Οπότε τα πράγματα είναι απλά γιατί δε μου άρεσαν. Ωστόσο παραδέχομαι ότι είχε πολλή ένταση το live, πρώτη φορά βλέπω όλη την αρένα να χτυπιέται μέχρι και την τελευταία σειρά. Στα συν και στις 2 συναυλίες ότι ήταν full από κόσμο.

Last but not least, που λένε και οι Βρετανοί, έχει πέσει η ιδέα για δημιουργία νέας μπάντας που είναι κάτι που θέλω πολύ. Ελπίζω όλα να πάνε καλά και να κάτσει κάτι τέτοιο, να μπω ξανά studio, να έχω να βγάζω κομμάτια σπίτι και γενικά να ασχολούμαι με τη μουσική που είναι ότι πιο πολύτιμο έχω! Ίδωμεν!

Scorpions Greek Tour my ass...

LOOOOL! Τα λέει όλα το βιντεάκι νομίζω! Ε ναι, ΟΧΙ άλλο Scorpions. Έχει καταντήσει γελοία η ερωτική σχέση του συγκροτήματος με την Ελλάδα! Σταματήστε να τους φέρνετε και φέρτε κανά συγκρότημα της προκοπής αντ' αυτών. Kάντε και κανά σωστό promotion μπας και μαζέψετε τον μισό κόσμο από αυτόν που πάει στους Scorpions! Επιτυχία θα είναι!

Η ζωή ενός ταμία

Μετά από ένα πολύ μικρό διάστημα απουσίας αποφάσισα να ξανακάνω κανά post! Είναι δεδομένο πως οι περισσότεροι έχουν παρατήσει τα blog τους και έχουν στραφεί σε facebook, Buzz κτλ (όπως και εγώ), αλλά λέω να κάνω τη διαφορά πάλι.

Πολλά και διάφορα έχουν συμβεί στη ζωή μου από τότε που σήκωσα το τελευταίο μου ποστ, αλλά θα αναφερθώ στο παρόν, το οποίο με βρίσκει να είμαι ταμίας σε στρατιωτικό πρατήριο! Γενικότερα μια ζωή σιχαινόμουν αυτό που συμβαίνει στα ταμεία των super market, όπου απλά πάντα θα βρίσκεται κάποιος να σου κλέψει τη σειρά σου, ή να μουρμουρίζει κοιτώντας τα λίγα πράγματα που έχεις στο καλαθάκι σου πως θα ήταν προτιμότερο να του παραχωρήσεις τη σειρά σου κτλ. Όπως στο αστικό λεωφορείο ένα πράμα, όπου αντίστοιχα σε κοιτάνε επίμονα οι γιαγιάδες, βαριαναστενάζουν και σιγομουρμουρίζουν μέχρι να σηκωθείς από τη θέση σου για να καθίσουν, λες και πάντα επειδή είσαι νεότερος είναι αυτονόητο πως είσαι ξεκούραστος, δεν έχεις πρόβλημα με τη μέση σου και τα ρέστα! Γενικά το πρόβλημά μου είναι πως δεν έχει ο κόσμος υπομονή στην ουρά και κάποιοι χάνουν την ψυχραιμία τους. Ε, λοιπόν, τώρα πλέον το ζω αυτό κάθε μέρα από τη θέση του ταμία και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό καθώς το πρατήριο έχει μονίμως μεγάλες ουρές στο μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι πως ο μέσος όρος ηλικίας των πελατών είναι ΠΟΛΥ μεγάλος μιας και οι περισσότεροι που ψωνίζουν είναι απόστρατοι που προφανώς έχουν την ανάγκη να βρίσκονται σε "στρατιωτικό περιβάλλον" και γι αυτό προτιμούν το πρατήριο από το super market της γειτονίας τους ας πούμε. Συνεπώς πολλοί από αυτούς έχουν τις ιδιοτροπίες τους και τα κουσούρια τους και η εύκολη λύση είναι τα βγάλουν στους ταμίες. Η αλήθεια είναι πως έχω ακούσει εκατοντάδες ιστορίες μέχρι σήμερα, καθώς και παράπονα για τις διαρκώς αυξανόμενες τιμές των προϊόντων, θεωρίες για την οικονομική κρίση και πολλά άλλα καλά!

Το πιο διασκεδαστικό όμως είναι να παρατηρείς την στρατηγική που έχει ο κάθε πελάτης. Και εννοώ τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τα ψώνια τους όταν έρχονται να πληρώσουν στο ταμείο. Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι που θέλουν όντως να επιταχύνουν τη διαδικασία βοηθώντας παράλληλα και τον ταμία και το πετυχαίνουν δημιουργώντας ομάδες όμοιων αντικειμένων. Τα βγάζουν λοιπόν ανά κατηγορίες και τα απλώνουν πάνω στον πάγκο και ακόμα πιο συμπαθείς μου είναι αυτοί που μου λένε και τον αριθμό των ίδιων προϊόντων. Πχ. "Έχουμε 10 lacta, 32 sprite, 243 αυγά kinder" κτλ. Υπάρχουν άλλοι, όπως καλή ώρα ένας παππούλης που έρχεται κάθε μέρα και κοιτώντας το καροτσάκι του διαπιστώνω στην πράξη τον ορισμό της απόλυτης συμμετρίας. 20 μπουκάλια μπύρας παρατεταγμένα αυστηρά σε 5 τετράδες, έτσι ώστε να μη χρειάζεται να τις βγάλει από το καροτσάκι και να μου είναι πιο εύκολο να μετρήσω στις μπύρες πριν τις χτυπήσω. Το μεγαλύτερο σπάσιμο είναι να μου φέρνουν καλαθάκια που τα βάζουν πάνω στον πάγκο χωρίς να αδειάζουν το περιεχόμενο, πράγμα που πρέπει να κάνω εγώ. Ακόμα χειρότερα είναι όταν έρχονται με γεμάτα καρότσια και αραδιάζουν τα προϊόντα στον πάγκο χωρίς όμως να έχουν κάποιον για βοήθεια να τα βάζει σε σακούλες κατά τη διάρκεια που εγώ χτυπάω τις τιμές τους. Αποτέλεσμα αυτού είναι να μαζεύονται στοίβες από πράγματα πάνω στον πάγκο και πολύ συχνά να πέφτουν κάτω μπουκάλια και να σπάνε, να ανοίγουν γιαούρτια, αλεύρια κτλ. Μέχρι εσύ να τα μαζέψεις, να σκουπίσεις και να σφουγγαρίσεις μαζεύεται ουρά, αρχίζουν οι μουρμούρες και σου σπάνε τα νεύρα!

Ωστόσο, αν και προφανώς έχει πολλές ενοχλητικές στιγμές η δουλειά στο ταμείο, έχει το θετικό ότι έρχεσαι σε επαφή με πολύ κόσμο κάθε μέρα. Πολλούς τους μαθαίνεις και σε μαθαίνουν, ακούς και μια καλημέρα, λες και 2 κουβέντες. Άλλοι βεβαίως επιλέγουν να σε αγνοούν ακόμα και αν τους πεις καλημέρα. Όπως και να χει, έχει πάντα δράση και αυτό είναι καλό. Συν του ότι παίζει πάντα ροκιές στο background!

Μέχρι να λήξει η απόσπασή μου θα έχω σίγουρα την ευκαιρία να διηγηθώ καμμιά ιστορία από το πρατήριο! Θα επανέλθω με τα μουσικά μου όμως νέα σύντομα σε νέο post, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε!

David Ford - Go To Hell

Τι μπορείς να κάνεις με έναν καφέ, έναν βραστήρα, λίγα loop stations, άφθονο ταλέντο και πολλή φαντασία. Σωστός ο τύπος, μ'άρεσε πολύ!

(music) news?

This blog is not dead! Μπορεί να έχω να γράψω τόσο πολύ καιρό, αλλά εξελίσσονται τόσο γρήγορα τα γεγονότα γύρω μου που δεν ήταν στις προτεραιότητές μου να σηκώνω posts για πράγματα που αφορούν στην προσωπική μου ζωή. Ειδικά όταν έχω πάντα στο μυαλό μου πως αυτό το blog είναι κατά βάση ένα "μουσικό" blog και δε θέλω να το φορτώνω με άλλα αν δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος.

Δηλώνω ευτυχισμένος που σπουδάζω σε μια μουσική πόλη (για τα δικά μου κριτήρια πάντα) της Αγγλίας και έτσι η επαφή με τη μουσική είναι καθημερινή είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε συναυλίες μόνο, που πραγματοποιούνται εδώ και είναι πάμπολλες, αλλά γενικά στην καθημερινότητα. Όταν έχεις δίπλα σου το ACM και βλέπεις 1 στους 5 να κυκλοφορεί με μια κιθάρα στον ώμο δε μπορείς να έχεις παράπονο. Ειδικά όταν κάνεις μια βόλτα στην πόλη και έρχονται από παντού μουσικές στα αυτιά σου από μουσικούς του δρόμου, η πλειοψηφία των οποίων χωρίς υπερβολή με έχει ξαφνιάσει απίστευτα, ευχάριστα προφανώς. Έχω πετύχει μουσικούς που μου έχουν σηκώσει την τρίχα ουκ ολίγες φορές. Αν αποτύχουν όλα, ξέρω τι θα κάνω λοιπόν. Απλά θα τους χαλάσω την πιάτσα :D

Πέρα από το να είμαι απλός ακροατής όμως κοιτάω παράλληλα και να μη γίνω κουλός στην κιθάρα. Ευτυχώς όποτε έχω την ευκαιρία γρατζουνάω και για καλή μου τύχη έχω και παρέα τον συγκάτοικό μου, που πέρα από "τρομοκράτης" είναι και ντράμερ. Και μάλιστα πολύ καλός. Ντράμερ, ε? Οπότε επισκεφτήκαμε και τα αγγλικά studios. Ξαναμύρισα αυτή τη μούχλα που είναι χαρακτηριστική όλων των παρακμιακών προβάδικων και μου είχε λείψει πολύ μπορώ να πω.

Επίσης, είμαι αρκετά κοντά στο να σοβαρευτώ λιγάκι και να αγοράσω αυτήν εδώ την κιθάρα. Έτσι για να μπορούμε να παίξουμε και τίποτα διαφορετικό πέρα από αυτά που παίζουμε τόσα χρόνια. Πολύ σύντομα παίζει να γίνει δικιά μου και μετά...να με διώξουν από το flat.

Αυτά εν ολίγοις. Άμα συνεχίσω θα ξημερώσουμε και σε λίγο ξημερώνει όντως!
Regards

Καλή Χρονιά!

Παραδοσιακά πλέον, δε μπορώ παρά να κλείσω και αυτό το έτος με ένα ευχετήριο ποστ. Αν και το 2008 δε μου επέτρεψε να ασχοληθώ πολύ με το blog ελπίζω ότι το ίδιο δε θα συμβεί και με το νέο έτος.

ΤΕΛΙΚΑ (in my mind) εκεί που όλες οι αξίες μεταβάλλονται και εξασθενούν, μια αξία παραμένει πάντα σταθερή. Αυτή της μουσικής και η δύναμή της είναι τεράστια για κάποιον που τη σέβεται και την αγαπά.

Η λέξη που ταιριάζει για να χαρακτηρίσω το 2008 όπως το βίωσα είναι η λέξη...extreme! Kαι επειδή δεν είμαι και πολύ extreme τύπος ελπίζω το 2009 να είναι πιο ήπιο.

Εύχομαι σε όλους καλή χρονιά με ΥΓΕΙΑ και πολλή μουσική λοιπόν!
Και ΠΑΟΚΑΡΑ σήκωσε το να γουστάρουμε :D

Και ένα βίντεο, ενός από τους κιθαρίστες που σέβονται τη μουσική, στο κλίμα των ημερών.

PAUL WHO???

Πριν φύγω για την Αγγλία είχα κάνει μια λίστα με συναυλίες που θα ήθελα να δω στο Λονδίνο. Ανάμεσα στα άλλα, υπήρχε και μια υποκατηγορία με ονόματα που πίστευα πως απλά δε θα δω ποτέ στην Ελλάδα και είχα από μικρός απωθημένο να δω. Κυρίως από αυτούς τους περίεργους τους τύπους που παίζουν κιθάρα γρήγορα, έχουν μακριά μαλλιά και τέτοια. Α ναι! Και η μουσική τους είναι χωρίς συναίσθημα και τα ρέστα, που τα χω χιλιοακούσει στον κύκλο των κιθαριστών αριθμήσιμα άπειρες φορές :D

Οπότε λοιπόν, για ζέσταμα έχουμε τον Νοέμβριο στο Astoria τον PAUL GILBERT! Τελικά βέβαια έπεσα έξω στο ότι δε θα ερχόταν ποτέ στην Ελλάδα καθώς σε λίγες μέρες δίνει 2 συναυλίες στην Ελλάδα. Ο Paul Gilbert, τον οποίο όσοι δεν είστε κιθαρίστες τον ξέρετε (χωρίς να το ξέρετε) από τους Mr. Big και όσοι είστε μεταλάδες από τους Racer-X, είναι από μόνος του ένας σοβαρός λόγος να ξεκινήσει να παίζει κάποιος ηλεκτρική κιθάρα. Για μένα πάντως ήταν μεγάλη επιρροή και ανυπομονώ να τον δω live, πόσο μάλλον εδώ στην Αγγλία! Αναμένοντας λοιπόν...

PS. Special thanks στον προμηθευτή των εισιτηρίων μου!