David Ford - Go To Hell

Τι μπορείς να κάνεις με έναν καφέ, έναν βραστήρα, λίγα loop stations, άφθονο ταλέντο και πολλή φαντασία. Σωστός ο τύπος, μ'άρεσε πολύ!

(music) news?

This blog is not dead! Μπορεί να έχω να γράψω τόσο πολύ καιρό, αλλά εξελίσσονται τόσο γρήγορα τα γεγονότα γύρω μου που δεν ήταν στις προτεραιότητές μου να σηκώνω posts για πράγματα που αφορούν στην προσωπική μου ζωή. Ειδικά όταν έχω πάντα στο μυαλό μου πως αυτό το blog είναι κατά βάση ένα "μουσικό" blog και δε θέλω να το φορτώνω με άλλα αν δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος.

Δηλώνω ευτυχισμένος που σπουδάζω σε μια μουσική πόλη (για τα δικά μου κριτήρια πάντα) της Αγγλίας και έτσι η επαφή με τη μουσική είναι καθημερινή είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε συναυλίες μόνο, που πραγματοποιούνται εδώ και είναι πάμπολλες, αλλά γενικά στην καθημερινότητα. Όταν έχεις δίπλα σου το ACM και βλέπεις 1 στους 5 να κυκλοφορεί με μια κιθάρα στον ώμο δε μπορείς να έχεις παράπονο. Ειδικά όταν κάνεις μια βόλτα στην πόλη και έρχονται από παντού μουσικές στα αυτιά σου από μουσικούς του δρόμου, η πλειοψηφία των οποίων χωρίς υπερβολή με έχει ξαφνιάσει απίστευτα, ευχάριστα προφανώς. Έχω πετύχει μουσικούς που μου έχουν σηκώσει την τρίχα ουκ ολίγες φορές. Αν αποτύχουν όλα, ξέρω τι θα κάνω λοιπόν. Απλά θα τους χαλάσω την πιάτσα :D

Πέρα από το να είμαι απλός ακροατής όμως κοιτάω παράλληλα και να μη γίνω κουλός στην κιθάρα. Ευτυχώς όποτε έχω την ευκαιρία γρατζουνάω και για καλή μου τύχη έχω και παρέα τον συγκάτοικό μου, που πέρα από "τρομοκράτης" είναι και ντράμερ. Και μάλιστα πολύ καλός. Ντράμερ, ε? Οπότε επισκεφτήκαμε και τα αγγλικά studios. Ξαναμύρισα αυτή τη μούχλα που είναι χαρακτηριστική όλων των παρακμιακών προβάδικων και μου είχε λείψει πολύ μπορώ να πω.

Επίσης, είμαι αρκετά κοντά στο να σοβαρευτώ λιγάκι και να αγοράσω αυτήν εδώ την κιθάρα. Έτσι για να μπορούμε να παίξουμε και τίποτα διαφορετικό πέρα από αυτά που παίζουμε τόσα χρόνια. Πολύ σύντομα παίζει να γίνει δικιά μου και μετά...να με διώξουν από το flat.

Αυτά εν ολίγοις. Άμα συνεχίσω θα ξημερώσουμε και σε λίγο ξημερώνει όντως!
Regards

Καλή Χρονιά!

Παραδοσιακά πλέον, δε μπορώ παρά να κλείσω και αυτό το έτος με ένα ευχετήριο ποστ. Αν και το 2008 δε μου επέτρεψε να ασχοληθώ πολύ με το blog ελπίζω ότι το ίδιο δε θα συμβεί και με το νέο έτος.

ΤΕΛΙΚΑ (in my mind) εκεί που όλες οι αξίες μεταβάλλονται και εξασθενούν, μια αξία παραμένει πάντα σταθερή. Αυτή της μουσικής και η δύναμή της είναι τεράστια για κάποιον που τη σέβεται και την αγαπά.

Η λέξη που ταιριάζει για να χαρακτηρίσω το 2008 όπως το βίωσα είναι η λέξη...extreme! Kαι επειδή δεν είμαι και πολύ extreme τύπος ελπίζω το 2009 να είναι πιο ήπιο.

Εύχομαι σε όλους καλή χρονιά με ΥΓΕΙΑ και πολλή μουσική λοιπόν!
Και ΠΑΟΚΑΡΑ σήκωσε το να γουστάρουμε :D

Και ένα βίντεο, ενός από τους κιθαρίστες που σέβονται τη μουσική, στο κλίμα των ημερών.

PAUL WHO???

Πριν φύγω για την Αγγλία είχα κάνει μια λίστα με συναυλίες που θα ήθελα να δω στο Λονδίνο. Ανάμεσα στα άλλα, υπήρχε και μια υποκατηγορία με ονόματα που πίστευα πως απλά δε θα δω ποτέ στην Ελλάδα και είχα από μικρός απωθημένο να δω. Κυρίως από αυτούς τους περίεργους τους τύπους που παίζουν κιθάρα γρήγορα, έχουν μακριά μαλλιά και τέτοια. Α ναι! Και η μουσική τους είναι χωρίς συναίσθημα και τα ρέστα, που τα χω χιλιοακούσει στον κύκλο των κιθαριστών αριθμήσιμα άπειρες φορές :D

Οπότε λοιπόν, για ζέσταμα έχουμε τον Νοέμβριο στο Astoria τον PAUL GILBERT! Τελικά βέβαια έπεσα έξω στο ότι δε θα ερχόταν ποτέ στην Ελλάδα καθώς σε λίγες μέρες δίνει 2 συναυλίες στην Ελλάδα. Ο Paul Gilbert, τον οποίο όσοι δεν είστε κιθαρίστες τον ξέρετε (χωρίς να το ξέρετε) από τους Mr. Big και όσοι είστε μεταλάδες από τους Racer-X, είναι από μόνος του ένας σοβαρός λόγος να ξεκινήσει να παίζει κάποιος ηλεκτρική κιθάρα. Για μένα πάντως ήταν μεγάλη επιρροή και ανυπομονώ να τον δω live, πόσο μάλλον εδώ στην Αγγλία! Αναμένοντας λοιπόν...

PS. Special thanks στον προμηθευτή των εισιτηρίων μου!

Αφηρημάδα

Εντάξει, γενικά είμαι αρκετά αφηρημένος άνθρωπος. Συνήθως η αφηρημάδα μου μεγιστοποιείται σε καταστάσεις όπου δρω μηχανικά, όπως όταν έχω να πω σε κάποιον ένα "ποιηματάκι" ας πούμε. Έτσι δεν είναι λίγες οι φορές που έχω πιάσει τον εαυτό μου να λέω από την αφηρημάδα μου κάτι διαφορετικό από αυτό που έχω στο μυαλό μου και με αφορμή ένα πολύ πρόσφατο γεγονός που έλαβε χώρα στη νέα μου χώρα (μπρρρ) σκέφτηκα τα top3 που έγινα ρόμπα και τα καταγράφω.
1. Λίγο πριν μπω μέσα σε μια καφετέρια και ενώ σκέφτομαι τι θα παραγγείλω, αποφασίζω πως πρέπει να πάω στο περίπτερο να αγοράσω χαρτομάντηλα, αλλά αντί να ζητήσω χαρτομάντηλα...τελικά: "Γεια σας, ένα φραπέ μέτριο θα ήθελα".
2. Αρκετά πρόσφατο. Πάλι σε περίπτερο αυτή τη φορά θέλω να αγοράσω χαρτάκια, γαλάζια rizla (για στριφτά). Τελικά είπα: "Γεια σας, χαρτάκια, γαμάτα rizla θα ήθελα". Και ο περιπτεράς που ήταν ωραίος τυπάς όταν τελικά μου τα έδωσε είπε: "Πρέπει να είναι και πολύ γαμάτα αυτά τα χαρτάκια τελικά".
3. Το περιστατικό που ανέφερα στην αρχή. Αγγλία, όπου βρίσκομαι εδώ και λίγες μέρες και θα βρίσκομαι για ένα χρόνο ακόμα, στο λεωφορείο. Θέλω να πω στον οδηγό "One ticket to Manor Park plz". Τελικά όμως είπα κάτι πιο...μέταλ! "One ticket to Manowar plz". Yeaaahh!

Nirvana....cover

Λοιπόν, εντάξει το βίντεο αυτό είναι η απόδειξη του πώς πρέπει, imo, να κάνει μια μπάντα τα πρώτα της βήματα στο rock, άσχετα αν έριξα γέλιο βλέποντάς το και έκλεισα και τα αυτιά μου σε κανά 2 φάσεις (η τραγουδίστρια τα σπάει! LOL)
Υπάρχουν κάποια μουσικά στάδια για κάθε group. Για να φτάσεις σε ένα ώριμο μουσικά επίπεδο μεγαλώνοντας πρέπει να περάσεις και από αυτό το στάδιο θες δε θες. Αν δεν τραγουδήσεις και λίγο φάλτσα, αν δεν σπάσεις καμμιά χορδή ή δε χαλάσεις κανά καλώδιο, αν δε σου φύγει καμμιά μπαγκέτα ή δεν χάσεις το tempo πάνω στην πόρωσή σου που παίζεις rock LIVE, τότε δεν παίζεις rock. Εδώ που τα λέμε από μεγάλες rock μπάντες βλέπεις άθλιες αποδώσεις σε live, είτε γιατί είναι μαστουρωμένος ο τραγουδιστής είτε γιατί ο κιθαρίστας είχε άσχημη μέρα είτε γιατί χαλάστηκε ο drummer που του πήραν το γλυφιτζούρι του, οπότε γιατί να μην έχουν δικαίωμα τα πιτσιρίκια να βγουν και να τα σκατώσουν? Εγώ μαζί τους είμαι και άλλωστε και μεις κάπως έτσι παίζαμε τότε. Άντε καλά, λίγο καλύτερα.

A Mathematician's Journey

Τον τελευταίο καιρό μπορώ να πω πως υπάρχει πολλή όρεξη, διάθεση, έμπνευση (?) για δημιουργία μουσικής. Έτσι λοιπόν, αφού πρώτα πήρα κάποια ιδιαίτερα μαθήματα στο πώς να αξιοποιήσω καλύτερα τον εξοπλισμό μου για ηχογραφήσεις από τον φίλο Strutter ξεκίνησα και τελικά ολοκλήρωσα ένα κομμάτι (κάτι που μπορεί να θυμίζει και funk) το οποίο και ανεβάζω εδώ. Αυτή τη φορά πέρα από την κιθάρα παίζω και το μπάσο, μιας και εδώ και κάτι μήνες είμαι και μπασίστας βεβαίως βεβαίως, και έκανα και το drum programming με τη βοήθεια σχετικού προγράμματος φυσικά. Στη συνέχεια το κομμάτι πέρασε από ένα χαλαρό mastering που έκανε ο Strutter και η τελική του μορφή είναι εδώ. Οποιαδήποτε γνώμη ευπρόσδεκτη.
Όσο για τον τίτλο ο νοών νοήτω :)
Cheers!


Get your own playlist at snapdrive.net!